niezwykłe dzieje zwykłej rodziny
Blog > Komentarze do wpisu

przed szkolnie refleksyjnie

Dzieciaki wróciły, szkoła za pasem, w zwi±zku z tym zajęli¶my sie przygotowaniami w ramach "akcja szkoła". W końcu to Hani debiut w nowej szkole i w pierwszej klasie. Przejęta tym jestem na równi z Hani±, a w zasadzie wydaje mi się, że nawet znacznie bardziej. Przypominam sobie moje podekscytowanie w wieku 7 lat, kiedy nie mogłam doczekać sie rozpoczęcia nauki, rozpakowania kredek i farb...

Widzę, że Hania zmienia się. W przeciwieństwie do Brunia, który najchętniej wisiałby na mamie, ¶ciskał, całował, Hania wchodzi już w nowe relacje. Szczerze sie u¶ciska, ale krócej. Potrzebuje mamy do długich rozmów, ale też ci±gnie j± dorosły ¶wiat, koleżanki, koledzy, samodzielno¶ć. Wczoraj udało mi się j± wyrwać od koleżanki z naprzeciwka i udały¶my na mił± przejażdzkę rowerow± w nieznane, ciekawe za jaki czas uzna, że zamiast z mam± jechać na rowerze, woli pobawić się z dzieciakami z s±siedztwa w "agentuf" - jak pisze Hania, tym razem w gazecie dla dzieci, któr± sama opracowała, podobn± do ¶wierszczyka, z opowiadaniem, licznymi zagadkami, miejscami do kolorowania, labiryntami, układankami nawet - i co ważne, wyszedł już jej drugi numer. Rola wydawcy/redaktora bardzo Hani odpowiada, aż sama gubi sie w swoich wizjach przyszło¶ci. Wizja dorosło¶ci wisi nad Hani±, w zwi±zku z tym pewnego ranka poprała ręcznie wszystkie stroje swoich lalek i powiesiła je na kaloryferze. Następnego dnia w ruch poszły jej własne bluzki, kłopot w tym, że z wykręcaniem Hania ma jeszcze kłopoty.

Dla mnie to taki czas pierwszych refleksji, że przecież ta mała-nie mała dziewczynka pójdzie kiedy¶ w ¶wiat i pewnie szybciej niż mi się wydaje. Za chwilę wci±gnie j± nowy ¶wiat, a moja rola w jej życiu będzie sie zmieniać, ewaulować, ważne będzie każde słowo. Czasami zastanawiam się, jak to jest, że w filmach, w krytycznych momentach ludzie wal± m±dre kwestie, akurat ważne w tym momencie i przeknuj±ce dzieci do swoich racji. Czy i ja będę umiała odpowiedzieć na każde trudne pytanie?  czy moja szczero¶ć i mówienie z serca wystarczy? Na razie i tak jest ciekawie: "Mamo, a dlaczego jak zamknę oczy to widzę takie czarne plamy?".

czwartek, 25 sierpnia 2011, ingutka

Polecane wpisy

  • Mała kobieta

    Zemsta pokoleniowa. Dopadła mnie nagle, chociaż niby mogłam się jej spodziewać, ale skubana u¶piła moj± czujno¶ć na dobre. Ja, która zakupy ubraniowe traktuje j

  • Wróciła kolonistka

    Opalona, ze złotymi warkoczami i promykami włosów wokół twarzy. Zadowolona, u¶miechnięta, z walizk± pełn± opowie¶ci i złotym medalem w kieszonce. Słońce wróciło

  • podsumowanie pierwszaka

    Ani się obejrzałam, a pierwszy rok z życia szkolnego córki min±ł niczym z bicza trzasn±ł. Może z tym biczem przesadziłam, ale fakt faktem, ¶wiadectwo rozdane, s

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu:
Komentarze
Go¶ć: trajlabajla, *.am.lublin.pl
2011/08/25 11:19:31
heh, fajne pytanie ;-)
doskonale rozumiem o czym piszesz, mnie też zdarzaj± się takie przemy¶lenia i czasami jak mam zjazd formy i najchętniej chciałabym żeby nikt ode mnie nic nie chciał, to wtedy my¶lę - jeszcze kilka lat i pewnie będę chciała, żeby dzieci chciały ze mn± co¶ robić... a wtedy ważniejsze będ± koleżanki.
-
2011/08/30 19:41:53
Uda Ci się :)
Hanusia Bru